Napady złości i lęki u 2-3 latków

Wiek 2-3 latków jest ciężkim czasem nie tylko dla rodziców, ale także dla dziecka. W tym czasie dziecko ćwiczy swoją autonomię, własną wolę i niezależność. To czas buntu przeciwko zakazom i nakazom, dużo rzeczy chce robić samo na swój sposób, a słowo „nie” pojawia się o wiele częściej niż zwykle. Walka o siebie i własny punkt widzenia dla dziecka często jest frustrującym doświadczeniem, ponieważ nie na wszystko jako rodzice możemy dziecku pozwolić i uczymy je co można a czego nie. Naturalną rzeczą będzie, że nasze dzieci mogą mieć napady złości, mogą krzyczeć, rzucać się na ziemię czy płakać a dla rodzica jest to dość trudna sytuacja w szczególności w miejscach publicznych.

Jak zatem radzić sobie z takimi sytuacjami?

Po pierwsze pamiętaj, że to ty jesteś rodzicem, a twoje dziecko właśnie wkracza w świat i uczy się go. Dziecko w czasie napadu złości nie chce sprawić nam kłopotu, jego złość wynika raczej z tego że nie wie jak ma sobie radzić z odmową i jak pokonywać przeszkody. Jedyną skuteczną metodą rodziców jest konsekwencja, cierpliwość i życzliwość. Kiedy naprawdę musimy zabronić coś dziecku, róbmy to konsekwentnie z życzliwością, nie zapominając o wytłumaczeniu dlaczego daną rzecz nie może zrobić. W czasie napadu złości starajmy się z dzieckiem porozmawiać, jeśli to nie pomaga szczerze powiedzmy mu, że chcielibyśmy mu pomóc, ale nie bardzo wiemy jak to zrobić, więc jak się uspokoi to wtedy porozmawiacie i nie zapomnij o przytulaniu dziecka. Im bardziej będziemy konsekwentni, życzliwi i spokojni w swoim zachowaniu tym szybciej dziecko będzie w stanie zaakceptować dane granice. Jeśli natomiast będziemy się złościć na dziecko i reagować na jego napady agresywnie, wtedy spowodujemy, że w przyszłości nasze dziecko nie będzie w stanie określić swoich potrzeb oraz będzie wątpiło we własne siły.

Choć z jednej strony dziecko chce być już samodzielne to z drugiej strony potrzebuje ciągle naszego wsparcia i ochrony. Chcę poznawać świat, ale obawia się wielu rzeczy m.in.: nowych osób, nowych miejsc, potrzebuje czasu na oswojenie przy mamie bądź tacie. Obserwujmy swoje dziecko jeśli zobaczymy jakiś niepokój, przytulmy je i wytłumaczmy opisując nowy przedmiot, osobę lub miejsce. W drugim roku życia, dziecko przeżywa wiele niezrozumiałych emocji, które powstają przy zdobywaniu nowych umiejętności. Nagle może się okazać, że nasze dziecko ma lęk przed kąpaniem się, myciem zębów czy przed nowymi rzeczami. Naszą rolą to przede wszystkim pokazywanie dziecku, że nie ma się czego bać i tłumaczyć do czego coś służy. Warto przed każdą nową sytuacją wytłumaczyć dziecku co je czeka, kogo spotka, dokąd idziemy i co będzie się działo. Jeśli dziecko wyraża lęk, porozmawiajmy o tym, spróbujmy dowiedzieć się czego i dlaczego się boi. Kiedy będziemy zaprzeczać emocjom towarzyszącym naszemu dziecku mówiąc : „no co ty nie ma się czego bać!”, „nie bądź taki lękliwy” spowodujemy, że jako dorosły człowiek nie będzie potrafiło wyczuć swojego strachu i ujarzmić go.

Jako rodzice i opiekunowie bądźmy świadomymi rodzicami, dzięki którym nasze dziecko zrozumie nie tylko świat otaczający go ale również zrozumie swoje emocje i motywy działania.